Um liðna helgi héldum við félagar á ellefu bílum upp Fljótshlíð og upp Emstruleið og ætluðum inn á fjallabak og þangað inn að Strút. Ferðin fór ekki alveg eins og til var ætlast vegna erfiðrar færðar og krapa sem við lentum í við Gilsá í Fljótshlíð og tafði okkur mikið.

 

Í gær skruppum við félagar á þremur bílum á Skjaldbreiður, í raun til að reyna á nýsmíðaðan bíl Brynjars félaga okkar, suzuki vitara jeppa á 37″ dekkjum.

Hann hafði komið með okkur á bílnum í Landmannalaugar í byrjun janúar en lent í vandræðum með drifbúnað, og sannað þykir að lausn hafi fundist á því vandamáli því bíllinn stóð sig vel í ferðinni núna.

Skyndiákvörðun réði för, um kl 13.00 kom hugmynd að förinni, kl 14.30 hittumst við og lögðum af stað, við vissum af félögum okkar sem höfðu farið þetta fyrr um morguninn og mættum við þeim við Þingvelli.

Allt gekk einsog í sögu, töluvert var af bílum á ferðinni og enn fleiri vélsleðar, förin á Gjábakkavegi voru svo mörg, og svo óslétt að nánast var ógjörningur að halda nokkrum ferðahraða, en við vorum komin að Skjaldbreiðum um kl 1630 í ljósaskiptum, við þaustum upp og höfðum lítið fyrir, þrátt fyrir nokkurn snjó, bílar og menn stóðu sig vel og súkkan þaut eins og snjóþota ofaná snjónum meðan dísel orkuverin áttu í mestu makindum með að halda í við hana, þarna sá ég í fyrsta skipti kælivatnshitamælinn á mínum bíl rísa, enda kannski ekki skrítið, hamagangurinn var slíkur.

í 800 m.y.s. fór skyggni að versna mjög og snerum við þá við, meðan þeir félagar tóku myndir laumaðist ég upp í 900m.y.s. eftir GPS og sá ekki nokkurn skapaðan hlut, og átti oft erfitt með að átta mig á hvort bíllinn var á hreyfingu eða ekki, svo þá var snúið við.

Sammældumst við um að prófa að aka Eyfirðingaveg frá Skjaldbreiðum og þannig yfir á Uxahryggjaleið. Gekk sú ferð ágætlega þar til um 11km voru eftir, þá var bleyta í förum farin að gera verulega vart við sig og greinilegar tjarnir sem myndast höfðu undir snjólagi, töldum við óráðlegt að halda ferð þessari áfram eftir að ég hafði brotnað niður um vök og sá hvergi leið áfram öðrumvísi en að halda mjög til hryggja, sem er letjandi og ekki gáfulegt m.a. vegna þess að við vorum ekki vel útbúnir fyrir krapasull, og í nokkurri tímaþröng, eða ég og Sóley hið minnsta því hún þurfti að mæta í vinnu um kvöldið.

Snerum við því til baka inn á Gjábakkaveg og hossuðumst þar niður á Þingvelli.

 

Nokkrar myndir frá Sóley

 

 

Við Sóley skruppum með Ferðaklúbbnum 4×4 í Setrið um helgina, lagt var af stað snemma á laugardagsmorgni áleiðis á Geysi og upp Kjalveg inn að Kerlingarfjöllum og var hugur í mönnum að kíkja jafnvel inn að nýlega uppgötvuðum íshelli í Blágnípujökli(Í vestanverðum Hofsjökli) ef vel gengi. Ferðin sóttist vel, eitthvað var af bílum og ökumönnum sem voru að stíga sín fyrstu skref, og var þeim hjálpað og komust flestir upp á lagið um síðir.

Færi var nokkuð erfitt utan slóða, og þó einnig í slóð ef menn á minni bílum lentu í förum eftir þá stóru, en í ferðinni var ekki skipuleg hópaskipting heldur óku menn nokkurnveginn eins og þeir vildu. Kom því fyrir að 38″ bílar fylgdu 49″ bíl og lentu þá á maganum og fríhjóluðu, undirritaður lenti amk. tvisvar í þessu, en það er líka allt í lagi, bara gaman, þó ég sé vanari að í svo stórum ferðum séu smærri bílar samferða, og stærri bílar samferða.

Um tvö eftir hádegi vorum við komnir að Setursafleggjara við Kerlingarfjöll, var skyggni þá orðið mjög takmarkað í ljósaskiptunum svo keyrt var eftir tækjum, nokkrir höfðu leið inn að Íshelli og héldu þangað án þess að ræða það frekar, þeirri ákvörðun er ég mjög glaður, enda frábært og einstakt að koma í helli þennan, líkt og aðra. Hellirinn er tignarlegur, en þó ekki mjög djúpur, en líklega er um 15 metrar upp í loft og 20 metrar á breidd, upp úr hellinum stígur mikil hveralykt.

Þegar flestir voru búnir að skoða sig um í hellinum(þangað komust ekki allir bæði vegna affelgana og erfiðs færis) var klukkan orðin um 1630 og tímabært að fara að koma sér áleiðis að Setri. Tók þá að dimma og létti um leið á snjóblindunni, færðin skánaði lítið fyrr en um 6km. voru eftir inn að Setri, sóttist ferðin hægt og voru fyrstu menn að lenda við Setur um kl 20 og komum við þangað um 20.30. Einhverjir voru seinna á ferðinni og einn bíl þurfti að skilja eftir undir Loðmundi vegna bilunar, verður hans vitjað næstu helgi með varahluti og gert við á staðnum. (Afturöxull brotnaði)

Ferðanefnd 4×4 hafði skipulagt sameiginlegan kvöldverð og hjálpuðust margir að við að koma 11 lambalærum og 20kg af brúnuðum kartöflum ofan í mannsskapinn, urðu að ég tel allir mjög saddir og sælir, allavega var það að sjá á afgöngunum morguninn eftir.

Ræsing var kl 8 og gekk vel að koma öllum af stað, eitthvað var um að bilanir uppgötvuðust á sunnudagsmorgni, t.d. var einn bíll að missa hjól undan vegna skorts á felguboltum, einhverjir áttu í erfiðleikum með gangsetningu eins og gengur en allt hafðist þetta á endanum og vorum við komin af stað rétt um 9.45

Ákveðið var að fara styttri leið niður á uppbyggðan veg, niður á Sprengisandsleið F26, eða í raun Kvíslaveituveg, yfir vað á Þjórsá við Sóleyjarhöfða. Telja mætti að vaðið væri botnfrosið langt á haf út enda komust allir þar klakklaust yfir, á nokkrum stöðum á leiðinni mátti sjá bláma í snjónum enda ekki ósennilegt að þar hafi eitthvað rignt fyrir tveim vikum um það leiti sem við vorum á heimleið úr Landmannalaugum, en þetta kom ekki að sök, allir komust nokkuð auðveldlega niður á Kvíslaveituveg og þaðan á fullri ferð í Hálendismiðstöðina Hrauneyjar, þar sem ferðinni var slúttað.

 

Myndir fylgja >

 

 

Hér fyrir neðan eru myndir sem Sóley tók á sinn síma